Crispkat

Mijn leven staat op zijn kop sinds Mats er is. Zijn komst werd aangekondigd met een stevig onweer in mijn buik. In het ziekenhuis voelde het alsof er dikke wolken en hevige windvlagen kwamen aangerold. Luid rommelende donder en weeën als bliksemschichten. Een enorm intense ervaring, met een paar uur later als kers op de taart een verfrommelde zoon.

En toen werd het stil in mijn lege buik. Het voelde als een verlaten springkasteel. Geen vertrouwde schopjes meer, geen vrolijk hikkende baby. Stevig wennen. Mijn hand aaide voortaan een puddingbuikje, de charme daarvan was ook razendsnel zoek. Van pasgeborene tot baby van vijf weken, van lammetje naar speenvarken en terug. Het gaat ook razendsnel met Mats. De weken samen vliegen voorbij, in het begin lekker rustig met veel dutjes samen. De afgelopen weken wat tumultueuzer met huilbuien door reflux. Alles weer even op zijn kop, met tranen in de ogen honderd rondjes wiegen door het huis om een uur daarna eindelijk in de zetel te zitten met een rustig duttend knorpotje op je buik. En dan ziet de wereld er eigenlijk wel fantastisch uit zo ondersteboven.

Mats is al een beetje moe, zijn oogjes vallen bijna toe.
Wiegeman, wiegeman, zachtjes heen en weer.
Lambibambi houdt de wacht, overdag en in de nacht.
Wiegeman, wiegeman, gaat het keer op keer.
Mama wiegt Mats in het rond tot die kleine zandman komt.
Wiegeman, wiegeman, zachtjes heen en weer.
Buiten schijnt een lentezon, die wou ook dat ze slapen kon.
Wiegeman, wiegeman, gaat het keer op keer.
Straks dan komt de grote maan en wil je ook weer slapen gaan.
Wiegeman, wiegeman, zachtjes heen en weer.

Omdat @Jan_Joris een fantastische papa en partner is…

Met een pasgeborene in huis is bedtijd niet meer wat het geweest is. Rond 9u begeven we ons doodop naar bed. Een zacht lampje op de achtergrond.
We slapen in blokjes en hongerige wolf Mats bepaalt hoe lang ze zijn. Soms een uur, soms twee en als we heel veel geluk hebben drie.

Maar vandaag is het vrijdag, dus voor een beetje weekendgevoel mag ik wat langer zetelhangen. En morgen de eerste kadootjes van de lijst uitpakken. Met een weekend lang mijn twee mannen aan mijn zij. Dat heet dan gelukkig zijn…

Op 20 maart 2012, 9u08 mochten we onze zoon Mats verwelkomen!

Maandag 19 maart 2012…

Week 40 +2, dus vanmorgen monitortijd, een halfuur werd anderhalf uur. Maar nog geen weeënactiviteit. Als kind was heimwee me niet vreemd. Ik telde de dagen af tot ik weer naar huis mocht. Onze ‘recente’ verhuis had een grondige impact op dat thuisgevoel. En al dacht ik dat ik er stilaan uit was, bevond ik me vandaag toch weer even op de wip…  Na de lange monitorsessie zakten we af naar Heverlee om een broodje te knabbelen. In onze oude buurt, aan een van de fijne picknickttafels. Tot mijn grote vreugde, ben ik nog altijd de Foursquare mayor van speelplein Sint-Lambertus Heverlee. Vorig jaar kreeg het speelplein een opknapbeurt om u tegen te zeggen. Bijzonder geslaagd, want in samenspraak met de kinderen die er sowieso al gingen spelen. Daar zat ik dan weer, net zoals een halfjaar geleden. Lekker in de zon met een klas of drie joelende kinderen op de achtergrond, Een perfecte middag afgerond met de gedachte “ooit kom ik hier terug”…